Parking

Wyobraź sobie, że masz żonę. Ciacho, że japierdolę, idealna we wszystkich rozmiarach. Oczyuszynos, cycki, tyłek, nogi – jednym słowem urywa dupę. Na imprezach ze znajomymi żona, nazwijmy ją roboczo Monika, błyszczy, kumple się ślinią, ich żony dostają pierdolca, a twój partner biznesowy wali konia pod jej fotki z fejsa. Czasem tylko coś zgrzytnie, gdy Monia perliście zaśmiewa się z żartów Strasburgera, ale wszystko to jest nieważne, bo w łóżku pożar za pożarem.
Zarabiasz kupę siana, kupujesz dom z basenem, motorówkę i Astona. Na 30 urodziny dajesz swojej Moni, wśród fajerwerków i szampana-na-plaży, kluczyki od Kajena.

***

Wsiadłem do Rondla, żeby przetransferować się z A do B. Przede mną Jakaś-Monika na obcych blachach w Kajenie z pół miliona usiłowała wpasować się w miejscówkę po aucie sąsiada. Sąsiad ma Yarisa, więc różnica w gabarycie była zasadniczo znaczna, ale Monia szturmowała swoim SUVem dziurę metr-na-metr z uporem godnym lepszej sprawy. Okna opuściła, złoty telefon ze szkiełkami Svarovskiego prezentując w wiotkiej szkitce, kawka w drugiej i dawaj na wsteku wbijać się w ciasną przestrzeń między nami. Czujniki wyły, ale Monia twardo miała w dupie ostrzeżenia technologii, jakaś Paula w słuchawce była ważniejsza. „Czym, do chuja, ona trzyma kierownicę” zdążyło mi przelecieć przez myśl, zanim wmeldowała się w przód Rondla. Wysiadłem.
Podszedłem obejrzeć dziób mojego autka, gdy zaatakował mnie piskliwy głos właścicielki Kajena.
– No nie miał Pan gdzie stanąć?!
Zatkało mnie.
– Słucham? Co?!
– Byłam pierwsza, nie mógł pan poczekać?!
No kurwa, niunia, naprawdę??
– Nie zdążyłem – stwierdziłem licząc, że prawda nas wyzwoli.
– Co pan nie zdążył? – zdziwiła się Monia i zaskrobała tipsem w ślad po parkowaniu na swoim samochodzie.
Nosek Rondla wyglądał ok.
– Nic nie zdążyłem.
– To jak się nie umie jeździć to się nie jeździ.
Wryło mnie.
– No właśnie nie jechałem… – wymamrotałem, bo czułem, że się chyba mijamy.
– To kto prowadził? – głos Moni przeszedł w pisk, aż jej obcasy wygło.
Spojrzałem na nią z niedowierzaniem. W sensie się przyjrzałem. Skórzane leginsy, szpachli na ryju więcej niż na Rondlu, usta ukradzione jakiemuś rzadkiemu gatunkowi glonojada, firanki z cepelii na rzęsach, te wysokie, piskliwe tony…
– Daj spokój, Monika. – machnąłem ręką.
– Co? Jaka Monika?
Odpuściłem.

4
Dodaj komentarz

avatar
4 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
klasycznaystinAga Patalasgłupie serce Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
głupie serce
Gość

Bartek… <3 ;-)
Agatka musi mi wybaczyć, to wyznanie… ;-)

M.

Aga Patalas
Gość
Aga Patalas

No niestety prawda boli,bo jak się nie zdąrza nic to się nie jeździ, proste ? proste…..

ystin
Gość
ystin

trzeba uważać o czym się marzy….bo się może spełnić :-P

klasyczna
Gość
klasyczna

jeżu malusieńki. Tu nawet wyobraźnia nie wystarczy. Takie rzeczy tylko w Lidlu brrrr