Koleś wyglądający jak gołąb kopnął psa. Nie wolno kopać psa. A Józia to już w ogóle. No to dobiegłem i bez ostrzeżenia przestawiłem mu nos. Odpaliłem się na grzałce i zanim zdążyłem czapkę z lodu na sagan wzuć, doprowadziłem do remisu, bo nos jego ale pies mój. Trochę siara, bo wyłapał w dziób przy swojej dziuni, na co ta jęła emitować wysokie tony wniebogłosy i z powrotem oraz straszyć konsekwencjami i telefonem. Najpierw jednak musiała ogarnąć gołębiego psiokopa, bo się ów wypierdolił na trawnik i trzymając za krzywy nos siedział zagubiony jak skarpetka nie do pary. I głównie broczył był raczył obficie raczej.
– Weź się już zamknij! – warknąłem do tej jego odchodząc, bo piłowała ten ryj i piłowała, aż się w bloku obok sto świateł zapaliło i te głowy ciekawskie jedna za drugą, poświadkować i rejestratory odpalić. Trochę pożar. Poszedłem sobie. Szybko tak bardziej.
– Ee, o co poszło? – znajome dresy, które stały pod-klatką-w-pobliżu, wszystko widziały, ale początek im umknął.
– O gówno – sapnąłem. – Kozak psa mi kopnął, pojeb – jeszcze mną trochę trzęsło.
– Aaaa – pokiwali głowami. – To spierdalaj, bo ta panna gdzieś dzwoni teraz.
– Nie było mnie tu, nie? – spojrzałem wszystkim naraz w oczy.
– Ale gdzie? – odspojrzeli. Wszystko jasne.
Powrót, dom, życie, pół roku przeleciało jak mgnienie, aż jakaś baba owinęła się swoim clio wokół słupa, na skrzyżowaniu, niedaleko i prawie na moich oczach. Zanim dobiegłem jacyś ludzie już szarpali się z drzwiami, żeby kobiecinę wytargać ze środka, ale podejścia nie było, bo te pieprzone drzwi naszły na siebie i tylko przez szybę można było próbować, ale tam blacha pogięta i szkło, nijak złapać się tego nie dało i dopiero jakiś koleś przyleciał pomóc i łapę poharatał o tę blachę i szkło i te drzwi wyrwali w końcu – on najbardziej wyrwał – i tę kobiecinę jakoś wyciągnęli. I jak sobie tę rękę tak rozorywał ratując jej życie, to na ułamek chwili spojrzałem na niego, z podziwem spojrzałem, że się skurczybyk nawet na chwilę nie zawahał, tylko złapał za tą poszarpaną krawędź, bo tak trzeba było i poznałem go od razu. Gołąb, który kopnął psa.
No. Zacny wpis. Duża buźka ;*)
Swoją drogą, może mu Twój pies kobitę za pierwszym razem wystraszył, i tak samo w obronie stanął?
Ooo, jak miło, że piszesz:). Parę lat temu, zanim lustrzane odbicie mej połowicy się przyszło na świat (córka, znaczy się), poszedłem z Kudłatym na spacer. Zaliczyliśmy jeden park, mykiem przez działki wyszliśmy na 1,5 kilometrową pętlę wokół naszego zalewu – taki tutejszy teren rekreacyjny. Na ścieżce spotkaliśmy spacerującego tatę z maleństwem w wózku – spacerówce. Kudłaty zawsze był ciekawski i poszedł się się przywitać z maleństwem – powąchał rączkę. Maleństwo dygnęło zaskoczone, a tato zaczął odpędzać psa i porykiwać na nas. Qrwa, gościu, ogranicz kofeinę, myślę, wołam czworonoga i ruszamy w trasę. Bliżej teraźniejszości: ja z moją córą w spacerówce jedziemy przez park na plac zabaw. Podchodzi jakiś ciekawski golden coś tam, ze dwa metry za nim jego pańcio. Córa zakwilliła zaskoczona mokrym psim nosem – słyszę swój podniesiony głos, nakazujący zabranie psa, bo go… Potem nauczyłem małą, jak ma się zachowywać, gdy zbliża się obcy czworonóg, ale prawdą jest że punkt widzenia zależy, nie?
Najwpunkt.
Mogło tak być, psiakość
Mam kumpla świra z nadprodukcją adrenaliny, któren za nietylkoprzestawionenosy spędził trochę czasu w miejscu dokąd organa wysyłają tych bezrefleksyjnych. Ten sam facet przy dzieciach i zwierzętach to oaza spokoju, cierpliwości,pomnik zdrowego rozsądku i OPIEKUŃCZOŚCI. Przy nich nawet nie przeklina. Dr Jeckyl ws Mr Hyde. Lubię gościa.